20κάτι ετών, με λιγάκι ελπίδα

Είμαστε η νέα γένια. η γένια που εισέρχεται σίγα σίγα στο εργασιακό περιβάλλον. Άλλα αυτό είναι άσχετο.

Διάβαζα σε ένα Blog αναρτήσεις και σχόλιά και αναθάρρησα λιγάκι. Είδα μια ελπίδα στο βάθος. Όχι οτι θα σωθούμε οικονομικά, γιατί αυτό στο τέλος είναι το λιγότερο, αλλά σας μια κοινωνία ανθρώπων. Συνεχίζω να πιστεύω ότι είναι εύκολο να βοηθάμε ο ένας τον άλλο, από το μικρότερο πραγματάκι.

Αυτό που με φόβιζε και φοβίζει είναι ο φανατισμός και ο κοντοφθαλμισμος. Το να κάνουμε σημαιες και λάβαρα. Από ένα σύμβολο, μια λέξη, έναν άνθρωπο. Γιατί δεν είναι άποψη, το να γίνεσαι ακόλουθος.... Γιατί απλά είναι συναλλαγή.

Ένα άλλο που με φοβίζει είναι η έχθρα μας. Δεν βλέπω κάποιον να παλεύει για το δίκαιο. Δεν είναι διαμαρτυρία να προκαλείς πρόβλημα σε τυχαίους ανθρώπους. Πόσο μάλλον όταν αυτή η διαμαρτυρία οργανώνεται από τύπους που κυκλοφορούν με πανάκριβα αυτοκίνητα, sponsored by την συνδικαλιστική τους ομάδα. Η τους "αυτους" που εκβιάζουν και τραμπουκιζουν.

Η πραγματική διαμαρτυρία είναι η δημιουργία η προσπάθεια για βελτίωση και όχι η απαίτηση εκβιαστικά και μη από άλλους να κάνουν κάτι, να βελτιώσουν αυτοί τα πάντα.

Γιαυτό δεν μπορώ να κατηγορήσω "τους 300" ακόμη και εάν αυτοί είναι υπεύθυνοι. Δεν μπορώ ακόμα, γιατί ακόμα δεν έχω κάνει εγώ ότι περνάει απο το χέρι μου για να είμαι από πάνω.

Και αυτο είναι η αντίδρασή μου. Στην ζωή μου ήμουν πάντα αντιδραστικός, αλλά κακό μόνο σε έμενα έκανα. Από παιδι, στην αντίδραση μου δεν έσπαγα την καρέκλα η το θρανίο, αλλά σηκωνόμουν στον πίνακα αδιάβαστος, για να μάθω. Γιατί από το σχολείο ακόμα μέσα στα ψέμματα ειναι το "σύστημα". "Σήκω στον πίνακα να μάθεις παιδί μου, αυτό έχει σημασία, όχι αν τα ξέρεις ήδη" και μετά σηκώνεσαι, και να τος ο κακός βαθμός. που υποθηκεύει λίγο από το μέλλον σου σιγά σιγά...

Και έμενα η αντίδραση μου στην σαπίλα την σημερινή (κοινωνικής νοοτροπίας κυρίως) είναι και μέσα αυτό το καινούργιο και ψιλονεκρο blog. Είναι και ένα χαμόγελο που προσπαθώ να κουβαλάω, γιατί δεν θα πεθάνουμε ποτε κουφάλα νεκροθάφτη. Και γιατί η ευτυχία που έχω βρει έχει υπάρξει μόνο στις ανθρώπινες σχέσεις. Και ιδιαίτερα όταν σε βοηθούν η όταν βοηθάς. και είναι εύκολο, μην πιστεύετε όσους σας λένε για κρυφά κίνητρα

Χαμογελα, και που ξέρεις, στο τέλος όλα πληρώνονται. Και στον τάφο του να τα πάρει τα μυστικά λέμε τώρα, η ψυχή του το ξέρει εάν την έχει γλυτώσει

Και όπως είχε πει περίπου ο Κενεντης, "μην κοιτάς τι έχει κάνει η πατρίδα για εσένα, αλλά εσύ για την πατρίδα"... και μετά το παίζουν "πατριωτες" οι καταστροφεις εδω...

Δικαιολογιες της πλακας απο ολους...

Εχω μια απορια. Πολλοι βγαινουν και λενε, οτι τωρα καταλαβαν ποσο διευθαρμενη ειναι η εξουσια. Πιο αθλια και ευθυνοφοβη δικαιολογια δεν εχω ξανα ακουσει.

Ολοι την βλεπαμε, ολοι ειμασταν μερος της. Ακομα και εγω ως φανταρος, τελευταιος στην ιεραρχια του δημοσιου (αμυντικου) τομεα την εβλεπα, και ειμαι σιγουρος οτι ολοι οι Δ.Υ. την βλεπουν απο μεσα, αλλα και οι ιδιωτες πουπ.χ. ζητουν αδεια απο την πολεοδομια, την πυροσβεστηκη η οπουδηποτε που ψαχνουν "γνωστους" να τους την δωσουν.

Και εχωντας ζησει στο εξωτερικο, εχει γινει πιο φανερο οτι ζουμε μεσα στην παρανομια. Και ειναι εν γνωση μας.

Απο ολους τους χωρους που εχω βρεθει, απο καφετεριες, σινεμα, τραπεζες, μπαρ, ελαχιστα εχουν λογικη υποδομη πυρασφαλειας. Ουτε φωτεινες σημανσεις εξοδων, ουτε χωρους διαφυγης, ουτε συναργερμο φωτιας, ουτε πυροσβεστηρες, ουτε αυτοματα συστηματα πυροσβεσης. Και αυτα ολα γινονται εν γνωση της εκαστοτε αρχης, των (ανυπαρκτων?) ελεκτικων μηχανισμων, αλλα και των ιδιοκτητων των χωρων αυτων.

Το οτι τα κτηρια ειναι παλια δεν αποτελει καμια δικαιολογια. Στο εξωτερικο, και π.χ. στην νεα υορκη υπαρχουν παμπαλαια κτηρια (ακομα και το Empire State παλιο ειναι) που πληρουν τις επιταγες του νομου. Ποιες ειναι αυτες? αυτοματο συστημα πυροσβεσης, πυροσβεστηρες, συναγερμοι, αλλα και ανωτατο οριο ανθρωπων που μπορουν να συναθροιζονται σε ενα χωρο. Καθε κοινοχρηστος χωρος εχει μια πινακιδα που λεει κατι τυπου "μεχρι 50 ατομα σε αυτο τον χωρο".

Δεν ειναι δυνατον αυτο που διαβασα προσφατα στο τροκτικο "τωρα καταλαβα ποσο διευθαρμενοι ειναι" σε αναφορα με την πυρασφαλεια της μαρφιν. Αθλιο ψεμα. Εαν κοιταξουμε γυρω μας δεν υπαρχει πουθενα σχεδον πυρασφαλεια. Βεβαια, οση πυρασφαλεια και να υπηρχε, σε περιπτωση εμπρησμου με βενζινη, πιθανον να μην ηταν αρκετη. αλλα αυτο ειναι λεπτομερια.

Stop. Think.

Σημερα, σκοτωθηκαν 4 συνανθρωποι μας. Θυματα ολων των Ελληνων. Ολοι φταιμε. Και ας αφησουμε τις κατηγοριες-δικαιολογιες των πολιτικων. Αυτοι δεν δρουν μονοι τους, και το ξερουμε ολοι μας, οσο και να θελουμε να το κρυψουμε απο τους εαυτους μας.

Πως γινεται, με οποιοδηποτε θυμο, να πυρπολει κανεις ενα χωρο γεματο αθωους ανθρωπους.

Πως γινεται να φωναζει ανθρωπος "να καεις" σε τυχαιους υπαλληλους, η "εδω θα γινει ο ταφος σας" σε προσωπικο ασθενοφορου.

Και ομως εγινε. Και κανεις δεν εκανε τιποτα να το σταματησει. Γιατι για μια αλλη φορα ξεκινησαμε ενα χορο που δεν ξερουμε τι θα φερει.

Και εδω το χτεσινο ποστ, εαν και στα αγγλικα γιατι εγινε απο κοινο υπολογιστη στο εξωτερικο, ειναι παλι επικαιρο.

Η αντισταση δεν ειναι η πορεια, η καταστροφη. Ειναι μερος του προβληματικου συστηματος και το υπηρετει.

Η αντισταση ειναι να ειμαστε ολοι ενωμενοι σαν ανθρωποι. Ολοι φταιξαμε, αλλοι λιγοτερο αλλοι περισσοτερο. Σε αυτες τις δυσκολες στιγμες δεν πρεπει να αλληλοφαγωθουμε. Φτανουν οι κατηγοριες προς "αλλους".

Να βοηθησουμε ο ενας τον αλλο, με τον ποιο απλο τροπο. Να πουμε ενα γεια, να σεβαστουμε τον διπλανο μας. Ειναι αυτο μια αρχη.

Δεν πρεπει να χασουμε την ελπιδα, γιατι οσα ευρω και να βγαλουμε λιγοτερα, τουλαχιστον θα παραμεινουμε ανθρωποι.

Γιατι σημερα κινδυνευει η προσπαθεια των ελληνων να γινει το ακριβως αντιθετο. Σε μια ποιρεια για να διατηρησουμε ολοι μας τα ευρω των μισθων μας, γιναμε ζωα. Σκοτωσαμε, τρομοκρατησαμε τους αθωους "αντιφρωνουντες", "απεργοσπαστες.

Και ναι, φταιω και εγω για το θανατο τριων νεων ανθρωπων, και ενος εμβρυου, που δεν προλαβε καν να δει το φως του ηλιου.

Φταιω, Φταιμε. Ας κοιταξουμε ο ενας τον αλλο στα ματια και να ρωτησουμε, τι θα μπορουσα να κανω για σενα.

Ο στρουθοκαμηλισμος τελειωνει εδω